Van Perfectie naar Puinhoop: een kerstlunch in complete chaos

Door Ariane Niehe

Bij ons thuis wordt altijd heel traditioneel kerst gevierd: we beginnen rond een uur of vier met een kop thee en het nodigde lekkers, gevolgd door de borrel met zeer uitgebreide borrelplank en het uitpakken van de cadeaus en gaan erna aan tafel voor het diner, waarbij iedereen een gang voor zich neemt. Door de enorme stapel cadeaus waar we ons doorheen moeten worstelen (serieus, de Matterhorn is er niets bij) en het creëren van de mooiste gerechten in de keuken, zitten we vaak pas rond 23:30 aan het hoofdgerecht. Als echte Kerstmuts hou ik hiervan. De tijd lijkt even stil te staan en ik geniet van het samenzijn, de mooie gesprekken en maken van nieuwe herinneringen.

Kerst met Kiddo's

Maar met de komst van meerdere kinderen binnen onze familie leek uitgebreid dineren niet meer zo ideaal. Een uitgebreide lunch bood de uitkomst: zo konden we wel gezellig tafelen, was er ruimte genoeg voor ieder kind om het slaapritme van overdag aan te houden en kon ieder weer op tijd naar huis zodat ook de bedtijd van alle kleintjes enigszins gehandhaafd kon worden en alle pappa’s en mamma’s een goede nacht konden pakken voor het grut zich op de vroege ochtend weer zou komen melden. Het klonk echt als de ultieme oplossing. En toch bevond ik mijzelf rond 20:00 uur huilend en wanhopig bovenaan de trap in mijn ouderlijk huis, met een nog harder huilend kind in de slaapkamer van mijn ouders…. Wat ging er dan mis?

Een van mijn belangrijkste waardes is oprechte aandacht. Je zult mij nooit loerend op een telefoon zien terwijl ik een gesprek met je voer. En als ik met Noud aan het spelen ben, zorg ik ervoor dat ik écht met hem bezig ben. Maar ook ieder eetmoment is standaard aan tafel en bij dagelijkse bezigheden als verschonen of aankleden zorg ik ervoor dat het met aandacht gebeurt en het een momentje samen is in plaats van dat ik de boel afraffel. Dus kerstcadeaus worden bij mij dan ook met zorg ingepakt en het eten met liefde bereid.

"Ik stond huilend en wanhopig bovenaan de trap in mijn ouderlijk huis, met een nog harder huilend kind in de slaapkamer van mijn ouders…."

Compleet verstrikt

Maar tijdens deze Kerst kon ik die oprechte aandacht voor mijn gevoel niet geven. Ik bevond mij daardoor steeds in een tweestrijd en kon nergens voor de volle honderd procent aanwezig zijn. Niet bij het koken, niet bij het uitpakken van de cadeaus, niet bij het tafelen, niet bij het samenzijn, niet bij de gesprekken en de mensen om me heen, en ook niet bij mijn kind. Ik was zo bezig om het voor iedereen goed te doen, waardoor ik een van de belangrijkste lessen die het moederschap mij leerde compleet vergat: Laat het los en go with the flow. En zo raakte ik verstrikt in mijn eigen overtuigingen, namen mijn inner demons de boel over en schoot ik in standje overleven. Uiteraard liep ook de rest van de middag compleet anders dan gepland en zaten we om 18:00 niet in de auto, maar nog steeds met zijn allen om de boom. En dus kon het campingbedje wat net opgeruimd was, weer uitgeklapt worden en ging Noud niet thuis maar bij opa en oma naar bed. Althans, dat was het nieuwe plan. Maar Noud dacht daar nét weer even anders over. Dus toen ik om 20:15 voor de achtste keer naar beneden kwam en wéér moest vragen: ‘Ok welke cadeaus heb ik allemaal gemist?’ zodat ik diegene nog wat aandacht kon geven, Noud op dat moment weer begon te huilen en ik vervolgens opnieuw naar boven kon voor troost-sessie nummer negen, stond ik halverwege de avond dus huilend en met een enorm schuldgevoel naar iedereen en alles bovenaan de trap.

Was het een compleet fiasco? Nee dat niet. Want toen ik beneden kwam en mijn schoonzus me vroeg of het wel ging, stapte ik over mijn oude patroon van alles voor mijzelf houden en mijn onzekerheid heen en besloot ik om te delen wat me dwars zat. Waardoor er juist meer ruimte bij mijzelf en mooie gesprekken ontstonden en we samen konden lachen om de situatie. Of we volgend jaar nog voor een Kerstlunch gaan zijn we nog niet helemaal over uit. Misschien is om 23:30 beginnen aan het hoofdgerecht zo gek nog niet. Dan weet ik tenminste zeker dat Noud slaapt. 😜

Scroll to Top