Moeders en Minuten: de eeuwige strijd tegen de klok

Door Ariane Niehe

Sinds ik mamma ben is op tijd komen nogal een ding geworden… Ik zie nu wat mensen een wenkbrauw optrekken dus ben meteen maar even eerlijk: daarvoor was ik er ook niet echt een ster in. Maar nu is het spreekwoordelijke hek echt wel van de dam en ligt het vijftien weilanden verder. Een afspraak met vriendinnen inplannen op een dag dat Noud thuis is, vind ik echt heel lastig. Op de vraag: ‘Hoe laat kun je?’ is mijn antwoord tegenwoordig dan ook steevast: ‘Ik heb werkelijk waar geen idee’ of ‘Ik probeer er rond … te zijn’. Want als ik bedenk dat we na zijn slaapje op pad kunnen, dan slaapt meneer ineens veel langer dan gebruikelijk. Of helemaal niet. En dan op het moment dat we moeten gaan stort hij helemaal in, moet hij alsnog naar bed en slaapt hij vervolgens een gat in de dag.

Het wordt pas echt een uitdaging als we ergens op tijd moeten zijn. Een afspraak op het  consultatiebureau bijvoorbeeld of zoals vandaag: bij de kapper.

De afspraak voor Noud staat om 10:00 uur. Perfecte tijd want niet té actief omdat hij een groot gedeelte van zijn energie al kwijt is, Noud is van nature namelijk een erg bewegelijk en ondernemend kind en dat is niet persé een handige combi met een tondeuse die op zijn hoofd gezet moet worden, maar ook niet te dicht op zijn slaap waardoor hij eigenlijk te moe is en alleen maar gaat jengelen en klieren.

Op schema

Omdat ik voor de kapper naar een dorp naast ’s-Hertogenbosch moet rijden, hed ik 09.30 vertrek ingepland. (Ook zo’n mamma-ding dit trouwens: terug rekenen) Om 09:15 had meneer zijn ontbijt + fruit er keurig in zitten, so far so good. Jas aan, tas pakken en met een schoon gepoetste toet de auto in. Wow! We liggen gewoon op schema! En ik kan niet ontkennen dat ik stiekem een beetje trots ben op mezelf. Maar als ik bij de auto aankom, zie ik dat het kinderstoeltje niet in mijn auto zit. Deze staat nog keurig in de auto van Maarten, en die is al aan het werk. Top. De paniek slaat toe. Want fietsen is geen optie, daarvoor zijn we te laat. En zonder stoel de auto in doen we uiteraard ook niet. Er zit maar een ding op: Maarten bellen met het verzoek terug te rijden zodat we het stoeltje over kunnen zetten.

Om de tijd een beetje te doden, wandelen Noud en ik wat rond in de buurt van ons huis. Dit kun je beter lezen als: Noud gaat op ontdekkingstocht en ik hobbel er achteraan, pluk besjes uit zijn handen voor ze richting zijn mond gaan en leg uit dat deze toch echt voor de vogels zijn of raap hem op als hij valt. Na een kleine tien minuten staat Maarten voor de deur. En op het moment dat ik Noud optil om richting ons huis te lopen, kom ik er achter dat meneer zijn hele luier vol heeft zitten. Super. Dat kan er ook nog wel bij. En geloof me, met haast een poepluier verschonen is echt heel onhandig. Ik leg Noud met jas en al op de commode en bekijk de schade. Aangezien Noud een grote eter is, worden we door hem regelmatig getrakteerd op bovengemiddelde luiers. En blijkbaar was dit het ultieme moment om dat te doen. Dus: alles uit weer uit om te kunnen verschonen. Als we dan eindelijk in de auto zitten, heb ik nog negen minuten om bij de kapper te komen. Moet net lukken.

"Geloof me: met haast een poepluier willen verschonen is echt heel onhandig"

Precies op tijd, of toch niet?

Eenmaal aangekomen is er wonder boven wonder een plekje vrij voor de deur, dus ik parkeer de auto en loop stipt om 10:00 uur met Noud naar binnen. Helemaal trots dat het me gewoon gelukt is en met een enthousiaste goedemorgen begroet ik beide dames. Aangezien zij mijn goedemorgen met een vragende blik beantwoorden, slaat meteen de twijfel toe. Het was toch wel vandaag? Al snel blijkt dat de afspraak inderdaad vandaag is, maar wel een half uur eerder dan ik in mijn hoofd had zitten. Oeps! Ik krijg het bloedheet en de teleurstelling is denk ik van mijn gezicht af te lezen, want al snel zegt de kapster: ‘Maar als je even blijft wachten, dan kan ik hem zo nog wel even knippen hoor. Je bent echt niet de enige waarbij dit gebeurt’. En hoewel ik ook wel een beetje het idee heb dat ze dit voor mij zegt, geloof ik haar meteen.

Scroll to Top