Een luizenleven: het is hier geen hotel!
Door Ariane Niehe
Wanneer kind naar de opvang / BSO / KDV of school gaat, weet je dat je er gratis en voor niets een heel scala aan kinderziektes bij krijgt: Waterpokken, hand-, mond- en voetziekte, kinkhoest maar ook zaken als krentenbaard of andere huidinfecties komen aan de lopende band op de opvang voorbij. Vaak is het heel vervelend voor het kind zelf, maar heeft het op volwassenen vrij weinig effect. Waterpokken bijvoorbeeld zijn heel sneu voor je kleintje, maar ik heb ze gelukkig als kind al gehad. Meestal ben ik dan ook vrij rustig als er weer een pamflet op de deur hangt bij de groep van de opvang waar ik Noud afzet. Tot afgelopen keer: Toen hing er een briefje met de melding dat er hoofdluis was geconstateerd.
Chronische jeuk
Accuut stonden al mijn haren overeind en gingen er honderd alarmbellen af. De beelden van vroeger kwamen direct boven: alles wat ik aanraakte of kon aanraken moest in de was en mijn haar moest dagenlang met zo’n klein klotekammetje doorgeharkt worden. Zelfs de geur van de shampoo die gebruikt werd, kwam weer naar boven. Even twijfelde ik of ik met Noud rechtsomkeert moest maken en lekker naar huis moest gaan, maar we waren al gespot en er werd vrolijk naar ons gezwaaid.
Ik informeerde nog bij de leidsters hoe ernstig het was: spreken we over 1 kind of 5? Hoe lang gaat het al rond? Niet dat het uitmaakt wat het kwaad was al geschied: sindsdien loop ik rond met chronische jeuk op mijn hoofd. De dagen erna controleer ik Noud zorgvuldig. Iedere keer dat hij ook maar even aan zijn haar kriebelt, kijk ik meteen. Maar het blijft rustig op zijn hoofd. Het lijkt erop dat de luizen een ander kind hebben uitgekozen om op te gaan feesten.
"Accuut stonden al mijn haren overeind en gingen er honderd alarmbellen af"
Kaal of kammen?
Een week of twee verder en lekker op vakantie: Ik loop nog steeds rond met chronische jeuk. Omdat ik weer zwanger ben en jeuk een van de meest voorkomende kwaaltjes is, zoek ik er niets achter. Het zit vast tussen mijn oren. Samen lachen we er hard om: beter jeuk dan een van de andere (minder fijne) kwaaltjes die je ook kunt hebben tijdens je zwangerschap. Totdat ik op een ochtend zo’n griezel in mijn hand houd…
Met gierende banden rijden we naar de plaatselijke Pharmacy. In mijn beste Frans vraag ik om anti-luizen shampoo en even later staan we buiten met een bestrijdingsplan. De komende tien dagen is luizenpluizen een vast onderdeel van onze dag. Jep, dat gaat nog steeds met zo’n klotekam. Ik kan wel janken en heb ineens alle begrip voor moeders die hun haar afknippen.
Het liefst doe ik dit natuurlijk stil in de badkamer met de deur op slot, maar in plaats daarvan wordt mijn haar op klaarlichte dag, verdeeld over vier zones, zittend op een stoel voor ons hutje op de camping nauwkeurig uitgeplozen. Op een rare manier is het ongemakkelijk en ontspannen tegelijk. De derde dag pak ik er zelfs een kop koffie bij, sluit ik mijn ogen om even weg te doezelen en vind ik het bijna jammer als Maarten klaar is met kammen.
Na tien dagen harken konden we onze nieuwe intieme pluis momenten gelukkig weer inruilen voor een ouderwets potje Yahtzee. Iets waar ik toch net wat meer van kan genieten op vakantie dan al dat gekriebel op mijn hoofd. Het is hier tenslotte geen hotel!