Begrenzen of loslaten? – De worsteling als moeder van een ontdekkingsreiziger
Door Ariane Niehe
Sinds een aantal weken volg ik samen met Noud ‘muziekles’. Geen noten leren of instrumenten leren bespelen, maar samen liedjes zingen, met attributen bewegen en – zoals alleen peuters dat kunnen – lekker veel herrie maken. (Want welk kind van 2 kan er al gecontroleerd op een xylofoon slaan…)
De lessen worden gegeven in een oude school en bij binnenkomst liggen er in het lokaal allemaal matjes in een halve cirkel op de vloer, de docenten sluiten deze cirkel af. Het is dus de bedoeling dat iedere ouder op een van die matjes met zijn kind plaatsneemt. Noud en ik gaan zitten en wachten we samen geduldig op wat er komen gaat. Het is voor ons de eerste keer, dus ik heb werkelijk geen idee wat er gaat gebeuren.
Standje Stuiterbal
Als de docenten de eerste akkoorden aanzetten op de gitaar, en wij met zijn allen keurig in de kring zitten, valt het me direct op dat Noud anders is. Want terwijl andere kinderen netjes bij hun ouders blijven, is Noud alweer onderweg. Hij moet alles van dichtbij zien, ontdekken en aanraken. Voor mij is dit niet nieuw: op de opvang en thuis gaat het net zo. Als iemand voorleest, kruipt hij nog net niet IN het boek. En als we samen op de fiets zitten, wordt iedereen enthousiast begroet met een ‘Ajo!’ en een stralende lach. Ik vind zijn enthousiasme prachtig en vind het heerlijk hoe hij in alles op kan gaan, maar nu voel ik me voor het eerst een beetje ongemakkelijk en ook wel bezwaard. Alsof hij een soort van ‘stoorzender’ is in de les.
Terwijl Noud zich in de les stort, kijk ik om me heen en probeer af te tasten wat precies de bedoeling is, maar ik word er niet wijzer van. Is dit ok? Ik twijfel. Moet ik hem bij me houden? Of lekker laten gaan? Ik kies uiteindelijk voor het eerste en tegen beter weten in probeer ik hem vervolgens weer op zijn plek te krijgen. Uiteraard zonder succes: Noud zit in standje stuiterbal…
"Het was het perfecte voorbeeld van hoe wij onze kinderen begrenzen en proberen te vormen naar ‘hoe het hoort’."
Begrenzen? Of loslaten?
De situatie zet me aan het denken. Het is een spagaat waarin ik als moeder vaak zit: ga ik hem begrenzen? Of laat ik hem zichzelf zijn? En wat vinden anderen hiervan?
Heel eerlijk? Uiteindelijk is het stiekem mijn eigen struggle die hier naar boven komt, en niet die van Noud. Die is gewoon zijn pure, oprechte, enthousiaste zelf. Het was het perfecte voorbeeld van hoe wij onze kinderen begrenzen, in hokjes proberen te plaatsen en proberen te vormen naar ‘hoe het hoort’. Maar hoe hoort het eigenlijk? En is het niet veel belangrijker dat ze gewoon zichzelf kunnen zijn?
Als ik naar Noud kijk, dan zie ik dingen die we als volwassenen vaak helemaal kwijt of verleerd zijn: nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen, geluk vinden in hele kleine dingen, leven in het moment. En misschien wel het aller belangrijkste: jezelf durven zijn, zonder remmingen of schaamte. Hele mooie lessen die ik steeds weer van hem leer. Het zorgt ervoor dat ik minder streng ben voor mijzelf, het me steeds minder raakt over wat anderen van me denken en meer gefocust ben op het hier en nu.
Ik besloot die dag om het los te laten en liet hem gaan. Hij danste, ontdekte en genoot. En ik keek toe met een glimlach. Als het niet de bedoeling is dat hij zich helemaal in de muziekles stort, lekker danst en alles van dichtbij wil zien, dan is het niet aan mij om dit te corrigeren maar aan de docenten om hier sturing aan te geven. En is het automatisch ook niet de plek voor ons om te zijn.
Ik ben benieuwd: hoe ga jij om met de balans tussen vrijheid geven en begrenzen? Deel jouw ervaring met me op LinkedIn / Instagram / Facebook of stuur me even een bericht: ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal en lees ze graag!