Verloren en gevonden: de zoektocht naar mijzelf als mamma

Door Ariane Niehe

Afgelopen maand werd onze kleine man alweer één…. EEN! Het jaar is echt voorbij gevlogen. Een jaar vol liefde die verdergaat dan je ooit had kunnen bedenken, maar ook een jaar vol worstelingen en tranen. Want jemig wat heb ik veel gehuild! De verandering en ontwikkeling van vrouw naar moeder is er zéker een die niet zonder slag of stoot is gegaan. En ook nog steeds gaande is. Want uitvogelen wie jij bent als mamma is echt heel pittig. En een proces waar helaas maar weinig over gesproken wordt.

Het verlies van jezelf

Met het krijgen van een kind, raak je een stuk van jezelf kwijt. Althans, voor een tijd. Alles wat jou jou maakte, is niet meer zo vanzelfsprekend als dat het was voordat je moeder werd. Kinkt logisch en je weet ook ergens wel dat alles anders gaat worden, maar je hebt geen idee wat het daadwerkelijk voor een impact op jou als persoon heeft. Sporten, hobby’s, sociale activiteiten, contact onderhouden met vrienden en familie, je werk, je persoonlijke tijd: allemaal op pauze. Dat stukje identiteitsverlies is zwaar en wordt echt onderschat. Wat het mentaal met je doet om geen tijd meer te hebben voor de dingen die jou blij maken, niet meer te kunnen sporten, je vrijheid te missen, steeds je balans te zoeken tussen werk en privé, geen tijd meer door te kunnen brengen met vrienden, standaard geen slaap te hebben waarin je echt tot rust komt, je lichaam niet meer te herkennen en je alleen nog maar moeder te voelen? Het is overweldigend, het put je uit en het is f*cking eenzaam.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over alle ontplofte luiers op de meest idiote momenten, alle melkboeren die altijd over je kleding heen gaan, alle snotneuzen die standaard aan je afgeveegd worden, alle keren dat je om vier uur ’s-middags met ongewassen haren nog in je pyjama zit, alle momenten dat je kapot bent maar je kind je roept en je dus weer opstaat, je lichaam dat nog herstellende is, de eindeloze wassen die gedraaid moeten worden, de steeds weer terug kerende ontploffing in je huis, alle verwachtingen waar je aan moet voldoen (hallo maatschappij en hallo moeder-maffia) alle hormonen die door je lijf blijven gieren zolang je borstvoeding geeft, alle emoties die omhoog komen, alle zorgen die je hebt en het schuldgevoel wat continue aanwezig is doordat de dagen door je vingers glippen en je werkelijk NIETS voor elkaar hebt gekregen… Op zulke momenten mis je eigenlijk gewoon… Jezelf. Of ja, je oude zelf.

"Het vraagt om keuzes maken die niet gewenst, maar wel noodzakelijk zijn"

De sleutel tot succes

Gaandeweg leer je dat het geen zin heeft om terug proberen te gaan naar de persoon die je was. Alles is namelijk veranderd. Jij dus ook. Het vraagt om een verandering van perspectief. Om te breken met oude gewoontes / gedachtes en deze te vervangen voor nieuwe, gezonde varianten. Goed voor jezelf te zorgen en soms een stap terug nemen zodat jouw eigen batterij even opgeladen kan worden. Grenzen stellen. Prioriteiten stellen. Open communiceren over je gevoelens en behoeftes. En als ik dit dan in een paar woorden moet omschrijven: Loslaten, vertrouwen, vertragen, acceptatie, geduld en keuzes maken die door je omgeving vaak niet gewenst maar voor jou als persoon noodzakelijk zijn.

Klinkt makkelijk, is het niet. Het blijft een worsteling. Alleen ben ik mezelf niet langer verloren, maar juist aan het terugvinden. Iedere dag groei en ontdek ik nieuwe aspecten van mezelf. Je ‘verliest’ weliswaar je identiteit, maar krijgt er een veel belangrijkere voor terug: die van een mamma. 

Scroll to Top